Dünyada sanki bütün dengeler değişiyor. Baş döndürücü bir güç kayması yaşanıyor. ABD’nin dokunulmazlık algısı sarsılıyor. İsrail’in “yenilmez” olmadığı görülüyor. Peki Türkiye bu yeni dengenin neresinde?
Ortada bir hareketlilik, bir gelişme var; fakat her şey günlük siyasi kutuplaşmalara kurban gidiyor.
İşte tam bu noktada SAHA EXPO, Türkiye’nin geldiği seviye konusunda insanlara büyük sürprizler yaşattı.
Fuarı gezen kim varsa — muhalif isimler dâhil — heyecanlandı. Hiçbir durumdan memnun olmayanları saymıyorum.
Fuarı gezerken insanın aklına sadece yeni silahlar, füzeler ve İHA’lar gelmiyor. Asıl başka sorular geliyor:
Bir millet neden yükselir?
Neden çöker?
Ve neden yeniden ayağa kalkar?
Türk tarihine dikkatle bakıldığında cevaplardan biri nettir:
Demire hükmeden yükseldi.
Demiri kaybeden çöktü.
Çünkü demir burada sadece bir semboldür.
Asıl olan, teknolojiye hükmetmektir.
Bir milleti güçlü yapan şey; nüfus değil, slogan değil, kuru hamaset değildir…
Maddeyi işleme kabiliyetidir.
Demiri çeliğe, çeliği motora, motoru füze sistemine dönüştürebilmektir.
İşte Ergenekon Destanı tam da bunun sembolik anlatımıdır.
Türkler Ergenekon’dan kuru duayla değil, duanın gereğini yaparak; yani demiri eriterek çıktı.
Bu ayrıntı sıradan değildir.
Çünkü Ergenekon aslında bir teknoloji destanıdır.
Dağı eriten şey yalnızca ateş değildi; bilgi, üretim gücü, metalurji ve mühendislikti. O günün dünyasında demiri işleyebilen kavimler, savaş meydanlarının da devletlerin de kaderini belirliyordu. Hun’dan Göktürk’e uzanan çizgide Türklerin üstünlüğünün arkasında yalnız cesaret değil; gelişmiş demir işçiliği, hareketli süvari kültürü ve üretim kabiliyeti vardı.
Peki Türkler, İslam’ın bayraktarlığını yüzyıllar boyunca nasıl yaptı? Nasıl İslam’ın kılıcı oldu?
Sonra ne oldu?
Türk dünyası zamanla demire şekil veren medeniyet olmaktan çıktı; başkalarının yaptığı silahı satın alan bir medeniyete dönüştü.
Sanayi Devrimi’ni kaçırdık.
Buharı kaçırdık.
Çeliği kaçırdık.
Motoru kaçırdık.
Elektroniği kaçırdık.
Bir dönem dünyanın en hareketli savaş teknolojilerine sahip olan millet, birkaç yüzyıl sonra Batı’dan tüfek, top ve motor bekleyen hâle geldi.
Çünkü teknoloji kaybedildiğinde yalnız silah kaybedilmez.
Ekonomi gider.
Özgüven gider.
Siyaset gider.
Bağımsızlık gider.
Bugün dünya düzenine baktığınızda tablo değişmemiştir. Sadece demirin şekli değişmiştir.
Eskinin demiri bugün;
çiptir,
yazılımdır,
yapay zekâdır,
jet motorudur,
radardır,
uydu sistemidir,
hipersonik füzedir.
Kim bunlara hükmederse dünyaya yön veriyor.
İşte tam burada Türkiye’nin son yıllardaki savunma sanayii hamlesi sıradan bir sanayi başarısı değildir. Bu; uzun süren tarihî uykudan çıkma çabasıdır.
ASELSAN,
ROKETSAN,
TUSAŞ,
BAYKAR…
Bunlar sadece şirket değildir.
Yeni Ergenekon’un demircileridir.
Ve son dönemde konuşulan “Yıldırımhan” kıtalararası füze iddiaları…
İster bugünün gerçeği olsun, ister geleceğin stratejik psikolojik eşiği…
Bu söylem bile çok önemli bir zihinsel dönüşümün işaretidir.
Çünkü konu sadece 6 bin kilometre menzilli bir füze değildir.
Asıl dikkat çekici olan şudur:
Bir millet yeniden büyük teknoloji düşünmeye başlamıştır.
Bu psikolojik kırılma küçümsenemez.
Bir zamanlar “Biz yapamayız.” diyen toplumdan, “Uzaya çıkarız.” diyen topluma geçiş yaşanıyor.
İşte asıl devrim budur.
Çünkü kıtalararası füze dediğiniz teknoloji;
yüksek enerji motoru,
gelişmiş metalurji,
kompozit malzeme,
hassas yönlendirme sistemleri,
ileri yazılım,
uydu teknolojisi,
uzay mühendisliği demektir.
Yani aslında füze üretmeye çalışan devlet, aynı zamanda uzaya çıkmaya çalışan devlettir.
Bugün Amerika’yı büyük yapan sadece ordusu değildir.
Motor teknolojisidir.
Çipidir.
Yazılımıdır.
Uzay altyapısıdır.
Çin’in yükselişi de tanktan önce üretim teknolojisiyle başladı.
Şimdi Türkiye tarihî bir kavşağa geliyor.
Ya yeniden teknoloji üreten bir medeniyet olacak…
Ya da başkalarının ürettiği sistemleri kullanan taşeron bir devlet olarak kalacak.
İkinci Ergenekon tam burada başlıyor.
Ama bu çıkış yalnız savunma sanayiiyle olmaz.
Eğer;
eğitim çürürse,
üniversite ezber merkezine dönüşürse,
bilim yerine slogan üretilirse,
gençlik dijital uyuşmaya gömülürse,
liyakat çökertilirse,
füze vitrinde kalır; medeniyet kurulamaz.
Çünkü teknoloji fabrikada başlamaz.
Zihinde başlar.
Yeni Ergenekon’un dağı artık demir değil;
cehalettir,
tembelliktir,
taklitçiliktir,
hazırcılıktır,
vasatlıktır.
Türk milleti yeniden ayağa kalkacaksa bunu yalnız hamasetle değil; laboratuvarla yapacaktır.
Yeni çağın bozkurdu algoritmadır.
Yeni kılıcı yapay zekâdır.
Yeni atı uzay teknolojisidir.
Ve tarih yeniden aynı soruyu soruyor:
Türkler demiri yeniden eritebilecek mi?
Herkesin aksine, ben bu vizyonu Z kuşağından ve sonrasından bekliyorum.
