Bu yazı, dostum ve meslektaşım Bünyamin Dobrucalı’nın Venezuela üzerine yaptığı analizden hareketle, yapılan ortak değerlendirmeler ışığında kaleme alınmıştır.
Dünya ikiye ayrıldı.
Haritada değil; tehdit geldiğinde izlenen yolda.
Çünkü artık sınırların nereden geçtiği değil,
o sınıra gelindiğinde ne yapıldığı belirleyici.
Bir grup var…
Devlet başkanı sabah pijamayla uyanıp,
akşam nerede olduğunu bilmeyebilir.
Bir grup var…
Kriz anında bağırmaz.
“Bir dene de gör” demez.
Ama kimseye de o çizgiyi zorlayacak cesareti vermez.
İşte Venezuela,
bu iki yol ayrımının görünür hâle geldiği yer.
Venezuela başlığı açıldığında çoğu kişi refleks olarak petrolü konuşuyor.
Oysa petrol burada asıl hikâye değil.
Petrol sadece ambalaj.
Ama ambalaja bakıp içeriği sandığını zannedenler hâlâ var…
Gerçekte Venezuela’dan çıkan petrol, bugün kimse için vazgeçilmez değil.
Hatta Çin için bile.
Yol burada netleşiyor.
Mesele petrol değil;
verilmek istenen mesaj.
ABD’nin söylediği şey basit:
“Kolay olan yerden başlarım.”
Yani yüksekten değil,
paketlenebilir olandan.
Çin bu tabloya bakınca ne yapıyor?
ABD’nin karşısında duran herkesin işi zor.
Adın Çin olsa bile…
Ama Çin masayı devirmiyor.
Sessizce yerini değiştiriyor.
Bağırarak değil,
sabırla yol alıyor.
Rusya’ya gelince…
Ses var.
İtiraz var.
Ama sahada karşılığı yok.
Bu da şunu gösteriyor:
Herkes her yerde değil.
Bazı müttefiklikler,
kâğıt üstünde kalıyor.
Bir de Küba var.
Dil sertleşiyor.
Latin Amerika yeniden hatırlanıyor.
Bu aslında yeni bir hikâye değil.
Eskiden adı vardı.
Bir doktrindi.
Adı da belliydi: Monroe Doktrini.
“Amerika Amerikalılarındır.”
Bugün adı pek anılmıyor.
Ama o doktrinin refleksi,
hâlâ yürürlükte.
Bugün adı yok.
Ama izlenen yol aynı.
Bu yüzden bakılması gereken yer Venezuela değil.
Sıranın kimde olduğu da değil.
Çünkü asıl ayrım burada ortaya çıkıyor.
Kim gerçekten caydırıcı,
kim sadece yüksek sesli.
Ve dünya…
Artık haritaya değil,
yola bakıyor.
