Bir düşünün…
2000 yılında doğan bir genç, yani Z kuşağı.
Hani şu her şeyi sorgulayan, özgürlüğüne düşkün, “neden” diye sormadan hiçbir adım atmayan kuşak.
Bu genç, 2060 yılında emekli olacak.
Tabii yasalar değişmezse.
O zamana kadar ortalama 12-15 iş değiştirecek.
Yani her dört-beş yılda bir iş değiştirmek hayatın olağan akışı olacak.
Sıcak Çay, Soğuk Ofis
Bizim nesil, “bir işe gir, emekli oluncaya kadar orada kal” mantığıyla büyüdü.
İşe sadakat gösterdi, sabah saat sekizde kart basıp akşam beşte çıktı.
Masasına çay koydu, masasını yuvası bildi.
Ama Z kuşağı öyle değil.
Çayını da yanına alır, bilgisayarını da.
Ofiste değilse kafede açar bilgisayarını.
Kafede değilse evinde.
Evinde değilse belki başka bir ülkede.
Onlar için “iş” mekâna bağlı değil.
Özgürlüğüne, esnekliğe, kendini ifade etmeye bağlı.
Patronlar Düşünsün
Z kuşağı iş ararken neye bakıyor?
İyi maaş mı? Evet.
Kariyer fırsatları mı? Elbette.
Ama asıl mesele:
“Burada kendimi rahat hissedebilir miyim?”
O nedenle patronlar dikkat etsin.
Artık yüksek tavanlı ofisler değil, yüksek anlayış gerekiyor.
Artık mobbing değil, motivasyon zamanı.
Artık sus-pus değil, söz hakkı zamanı.
Önümüzdeki On Yıl
Tahminlere göre önümüzdeki on yıl içinde Z kuşağı iş hayatının çoğunluğunu oluşturacak.
Yani patronun da müdürün de şefin de karşısında Z kuşağı olacak.
Kısacası:
Onlarla iyi geçinmek artık bir seçenek değil, zorunluluk.
Son Söz
Bugün onları anlamayanlar, yarın onlara muhtaç olacak.
Çünkü 2060’a kadar onlar var, onlar çalışıyor, onlar üretiyor.
Ve artık eski neslin değil, Z kuşağının saatine göre işliyor dünya.
